മലയാള നോവല്‍ സാഹിത്യശാഖയില്‍ പ്രമേയത്തിലും ആഖ്യാനത്തിലും ശ്രദ്ധേയമായ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുതിയ കാലത്ത്, സിംഹള-തമിഴ് സംഘര്‍ഷ പരിസരങ്ങളുടെ വര്‍ത്തമാനത്തില്‍ നിന്ന് ഭൂതകാലത്തേയ്ക്ക്, മിത്തുകളും ചരിത്രവും ഇഴചേര്‍ത്ത് ഭാഷ കൊണ്ടൊരു പാലം പണിയുകയാണ് ടി. ഡി രാമകൃഷ്ണന്‍. വാഴുന്നവരുടെ വീരാപദാനങ്ങള്‍ കൊണ്ട്, അപ്രിയ സത്യങ്ങള്‍ക്കു മേല്‍ കെട്ടിയുയര്‍ത്തുന്ന ചരിത്ര നര്‍മ്മിതികളോടുള്ള കലാപമാണ് സുഗന്ധി എന്ന ആണ്ടാള്‍ ദേവനായകി. ഇതു മറ്റൊരു തരത്തില്‍, ചരിത്രത്തില്‍ പേരു പോലും അടയാളപ്പെടുത്താതെ പോയ മനുഷ്യ വിമോചന പോരാളികളുടെ മുഖമില്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങള്‍ക്കുള്ള അക്ഷരങ്ങള്‍ കൊണ്ടുള്ള അര്‍ച്ചന കൂടിയാവുകയാണ്.

ജാതിയും മതവും രാജ്യാതിര്‍ത്തികളും ആയുധമണിയാനുള്ള അടയാള വാക്യങ്ങളാകുന്ന കാലത്ത് മനുഷ്യനിലെ ഹിംസാത്മകതയോട് മാനവീകതയുടെ പക്ഷത്തു നിന്ന് സര്‍ഗ്ഗാത്മകമായ ഒരു സംവാദത്തിനു ഇടം ഒരുക്കുകയാണ് സുഗന്ധി.  സുഗന്ധിയുടെ രചനാ പശ്ചാത്തലങ്ങളെ കുറിച്ച്, സുഗന്ധി മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന പ്രമേയത്തിന്‍റെ വര്‍ത്തമാന സംവാദ സാധ്യതകളെ കുറിച്ച് ടി ഡി രാമകൃഷ്ണന്‍ മനസ്സു തുറക്കുന്നു.

ചരിത്രത്തിന്‍റെയും മിത്തുകളുടെയും നൂല്‍പ്പാലത്തിലൂടെയാണ് സുഗന്ധി എന്ന ആണ്ടാള്‍ ദേവനായകിയുടെ പ്രയാണം. ഇങ്ങിനെ റിയലിസവും ഫാന്‍റസിയും കൂടിച്ചേരുന്ന ഒരു രീതി മലയാളത്തില്‍ വളരെ വിരളമാണ്. എഴുത്തുകാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ എന്തായിരുന്നു ഈ ശൈലിയിലേക്ക് എത്താനുള്ള പ്രചോദനം ?

സുഗന്ധിയില്‍ നമ്മുടെ തൊട്ടടുത്ത് കിടക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തെ ദീര്‍ഘകാലം നീണ്ടു നിന്ന ആഭ്യന്തരയുദ്ധവും അതിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകള്‍ വധിക്കപ്പെട്ട വംശഹത്യയും ആണ് പശ്ചാത്തലമാക്കിയിട്ടുള്ളത്. നമ്മളതിന്‍റെ ഒരു ചരിത്രപരമായ അന്വേഷണമാണ് നടത്തുന്നത്. എഴുത്തുകാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ എന്‍റെ മുന്നില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ചാലഞ്ച് ഇത് ഒരു ഡോകുമെന്‍റേഷനായി ചെയ്യണോ അതോ അതിന്‍റെ ഒരു ഫിക്ഷണല്‍ തലത്തില്‍ പോകണോ എന്നതായിരുന്നു. ഞാന്‍ ശ്രീലങ്കന്‍ തമിഴ് പുസ്തകങ്ങള്‍ പലതും പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈഴത്തമിഴ് എഴുത്തുകാരുമായി എനിക്ക് ബന്ധവുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ആ ഇഷ്വൂവിന്‍റെ പല വശങ്ങള്‍, അതും പുറമേ നിന്ന് നോക്കിക്കാണുന്നതിനപ്പുറമുള്ള തലങ്ങള്‍ എനിക്കറിയാം.

പക്ഷെ അതൊരു ഡോകുമെന്‍റേഷന്‍ എന്ന നിലയില്‍ ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ അതിന്‍റെ സ്വാധ്യത കുറച്ച് ലിമിറ്റഡ് ആയിപ്പോകും. അതിനപ്പുറത്തേക്ക്, കഥ പറയുന്ന സാധ്യതയുടെ തലത്തിലേക്ക് ഈ വിഷയം വളരേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം ഇത് നമ്മുടെ ഒരു immediate past (സമീപ ഭൂതകാലം) ആണ്. റിയല്‍ ആയി നടന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ആയതിനാല്‍ fictional possibility  (കല്‍പനാ സൃഷ്ടമായ) എന്ന തരത്തില്‍ പല കാര്യങ്ങളെയും അനക്കാന്‍ പറ്റില്ല. അത് കൊണ്ടാണ് ഈ ഇഷ്വൂ വായനക്കാരില്‍ എത്തണം, പുസ്തകം വായിക്കപ്പെടണം എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ അതില്‍ കഥയുടെ പശ്ചാത്തലം കൂടി കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തത് .

ഈ നോവലില്‍ ഒരു പക്ഷെ സുഗന്ധി എന്ന സാങ്കല്‍പിക കഥാപാത്രത്തോളം തന്നെ തിളക്കമുണ്ട് രജനി തിരണഗാമയെന്ന ചരിത്ര കഥാപാത്രത്തിനും. തിരണഗാമ തന്നെ പറയുന്നുണ്ട് “മനുഷ്യാവകാശ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ ആയുധങ്ങളോട് നിരായുധരായി പൊരുതുന്നു നമ്മള്‍ തോല്‍ക്കുകയും സമൂഹം ജയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന്”.  ഈ  തിരണഗാമയില്‍ നിന്നാണോ സുഗന്ധി എന്ന കഥാപാത്രത്തില്‍ എത്തിയത്? രജനിയുടെ തന്നെ പൂര്‍ത്തീകരിക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയ ജീവിതത്തെ സുഗന്ധിയുടെ കഥാപാത്രത്തിലൂടെ പൂരിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നോ താങ്കള്‍?

അങ്ങിനെ പറയാന്‍ വയ്യ. കുറച്ചു കൂടി വ്യത്യാസം ഉണ്ട്. ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ പത്തുപതിനഞ്ച് വര്‍ഷമായി ശ്രീലങ്കന്‍ പൊളിറ്റിക്സിനെ പിന്തുടരുന്ന ആളാണ്. 12 വര്‍ഷം മുമ്പ് 2005 ലാണ് ഞാന്‍ ഷോഭാശക്തിയുടെ നോവല്‍ പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്നത്. അതുപോലെ ഫഹീമ ജഹാനെയും ജയപാലനെയുമൊക്കെ ഇന്‍റര്‍വ്യൂ ചെയ്തത് ഏകദേശം ആ കാലത്താണ്. ആ സമയത്ത് ചെയ്ത അഭിമുഖങ്ങളെല്ലാം എന്‍റെ വ്യക്തിപരമായ അന്വേഷണങ്ങള്‍ കൂടിയാണ്. ശ്രീലങ്കന്‍ പൊളിറ്റിക്സിലെ വയലന്‍സിന്‍റെ രണ്ടു തലങ്ങളില്‍ നില്‍ക്കുന്ന, സിംഹള ഭരണകൂടമാണെങ്കിലും, അവരോടു പൊരുതുന്ന വിമോചന പോരാളികളാണെങ്കിലും കടുത്ത വയലന്‍സ് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യുന്ന ഈ രണ്ട് ഗ്രൂപ്പുകള്‍ക്കിടയില്‍, സമാധാനത്തിനും ശാന്തിക്കും വേണ്ടി സംസാരിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തെയായിരുന്നു ഞാന്‍ തേടിയിരുന്നത്.

തീര്‍ച്ചയായും അങ്ങിനെ ഒരു വിഭാഗം ഇല്ലാതിരിക്കില്ല എന്നു എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഭരണകൂടവും പ്രഭാകരന്‍റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പോരാളികളും ഹിംസാത്മകതയില്‍ മല്‍സരിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്കിടയിലെ ചില എഴുത്തുകാര്‍, മനുഷ്യാവകാശ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ എന്നിവരുടെ റോള്‍ എന്താണ് എന്ന അന്വേഷണമായിരുന്നു എന്നെ രജനി തിരണഗാമയില്‍ എത്തിക്കുന്നത്.

ഞാന്‍ രജനിയെ കുറിച്ചുള്ള No more tears sister എന്ന സിനിമ കാണുന്നു. ഫിലിം കാണുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ ഞാന്‍ അവരെ കുറിച്ച് ധാരാളം വായിക്കുന്നുണ്ട.് ആ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഉള്ള മറ്റു ആളുകളെ കുറിച്ചു കൂടി അറിയുന്നു. ഈ അന്വേഷണത്തിലൂടെ കണ്ടെത്തിയ രജനിയുടെ ജീവിതം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു ബ്രില്യന്‍റ് ആയ ഡോക്ടര്‍! ബ്രിട്ടണിലെ ലിവര്‍പൂള്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ പോയി മെഡിസിനില്‍ റിസര്‍ച്ച് ചെയ്തു അനാട്ടമിയില്‍ ഡോക്ടറേറ്റ് നേടിയ ഡോക്ടര്‍. ശ്രീലങ്കയില്‍ ഉള്ള, പ്രത്യേകിച്ചും  തമിഴ് ഈഴത്തിലുള്ള വിദ്യാസമ്പന്നരെല്ലാം ബ്രിട്ടനിലോ കാനഡയിലോ ആസ്ത്രേലിയയിലോ തങ്ങളുടെ സേഫ്റ്റിക്കു വേണ്ടി സെറ്റില്‍ ചെയ്യുന്ന ഒരു കാലമാണത്. രജനിയുടെ ക്വാളിഫിക്കേഷന്‍ വെച്ച് അവര്‍ക്കും അത് എളുപ്പമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അതിനു തയ്യാറാകാതെ സ്വന്തം മണ്ണിലേക്ക് അവര്‍ തിരിച്ചു പോവുകയാണ്. ജാഫ്നാ മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ച് അവിടെ ക്ലാസ് തുടങ്ങി സാധാരണക്കാരുടെ വിഷയങ്ങളില്‍ ഇടപെടാനാണ് അവര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഒടുവില്‍ അവരുടെ വിദ്യാര്‍ഥികളില്‍ ചിലര്‍ തന്നെയാണ് അവരെ കൊല്ലാന്‍ സൗകര്യം ചെയ്തു കൊടുത്തത് എന്നതാണ് അതിലെ ഏറ്റവും വലിയ ട്രാജഡി.

മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ നിന്നു മടങ്ങിവരുന്ന വഴിയില്‍ വീടിനു അടുത്ത് വെച്ചാണു അവരെ വെടിവെച്ചു കൊല്ലുന്നത്. ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണോ അവര്‍ ജീവിച്ചത് അവരുടെ കൈകള്‍ കൊണ്ട് തന്നെ അവര്‍ മരിച്ചു വീഴുന്നതിനു അവരുടെ മക്കള്‍ സാക്ഷിയായി.  അവരുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ആ ത്യാഗം എന്നെ ഈ കഥയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട് എന്നതു ശരിയാണ്. അതുമാത്രമല്ല 2009 ലെ വംശഹത്യക്ക് ശേഷം ഒരു വിലാസവും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ പോയ എന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കളായ കുറേ ശ്രീലങ്കന്‍ എഴുത്തുകാരുണ്ട്. അവരുടെ തിരോധാനം എന്നെ ചിന്തിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതൊക്കെ നമ്മുടെ കേരളത്തിന്‍റെ ഒരു വിളിപ്പാടകലെ ഉള്ള പ്രദേശമായ ശ്രീലങ്കയെ കുറിച്ചാണ് എന്നുള്ളതാണ് അത്ഭുതം. ലോകത്തിന്‍റെ മറ്റു പലഭാഗങ്ങളിലെ സംഭവങ്ങളൊക്കെ നമ്മെ ബാധിക്കുകയും നാം അതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ശ്രീലങ്കയിലെ മനുഷ്യത്വരഹിതമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ എന്തുകൊണ്ട് നമ്മെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നില്ലെന്ന ഒരു ചോദ്യം കൂടി ഞാന്‍ ഈ വിഷയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാന്‍ കാരണമായിട്ടുണ്ട്. കൊല്ലപ്പെടുന്നതില്‍ മുക്കാല്‍ പങ്കും തങ്ങള്‍ എന്തിനാണ് കൊല്ലപ്പെടുന്നതെന്ന് പോലും അറിയാത്ത സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യര്‍. അവരില്‍ ഒരാളാണ് രജനി തിരണഗാമയും. അവര്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരാള്‍ ആയതുകൊണ്ടു ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു എന്നുമാത്രം.

‘ഭീകരതക്കെതിരെ വിജയം ആഘോഷിക്കുന്ന സര്‍ക്കാരും പൂര്‍ണ്ണ പരാജയത്തില്‍ നിന്ന് ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കലാപകാരികളും ഒരേ പോലെ ഭയപ്പെടുന്നത് ജനങ്ങളെയാണ്.  നിര്‍ഭാഗ്യവാന്മാരായ ഈഴത്തിലെ ജനങ്ങളോ അവര്‍ എല്ലാവരെയും! വല്ലാത്ത ഒരു പാരഡോക്സ് ആണത്’ എന്ന് നോവലില്‍ പറയുന്നുണ്ട്. ഇത് ഇന്നത്തെ വര്‍ത്തമാന ലോകത്തിന്‍റെ അവസ്ഥ തന്നെയാണ്. ഈ നോവലില്‍ താങ്കള്‍ ഉയര്‍ത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയം ഇതുതന്നെയാണോ?

പല കാര്യങ്ങളും അത്ര ബോധപൂര്‍വ്വമല്ല. സുഗന്ധിയുടെ രചന ഒട്ടും പ്രീ പ്ലാന്‍ഡ് ആയിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ എന്‍റെ മുന്‍ നോവലായ ഇട്ടിക്കോര അങ്ങിനെ ആയിരുന്നു. ഞാന്‍ വയലന്‍സിനെതിരാണ്. അതിന്‍റെ പല കോണുകളില്‍ ഇരുന്നാണ് ഞാന്‍ സുഗന്ധിയെ നോക്കിക്കണ്ടിരുന്നത്. ഭരണകൂടമായാലും വിമോചന പോരാളികളായാലും എല്ലാവരും ആത്യന്തികമായി മനുഷ്യര്‍ക്കെതിരാണ്. നിരപരാധികളായ മനുഷ്യര്‍, അതില്‍ തന്നെ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളുമാണ് ഇരകള്‍. ഇരുകൂട്ടര്‍ക്കും ഇതിനു പിന്നില്‍ പല താല്‍പര്യങ്ങളുമുണ്ട്. അതാണ് നമ്മള്‍ problematise ചെയ്യാന്‍  (പ്രശ്നവല്‍ക്കരിക്കാന്‍) ശ്രമിക്കുന്നത്. ഈ വയലന്‍സിന്‍റെ വേരുകള്‍ തേടിയായിരുന്നു  എന്‍റെ അന്വേഷണം. ജനാധിപത്യപരമായ സംവാദാത്മകത നഷ്ടമാകുന്നിടത്താണ് വയലന്‍സ് കയറിവരുന്നത്. Intellectual discourse (ധിഷണാപരമായ സംവാദം) ഇല്ലാതെയാകുന്ന ഒരു സൊസൈറ്റി വയലന്‍സ് ഉദ്പാദിപ്പിക്കുന്നു എന്ന ഉത്തരത്തിലാണു അതെന്നെ എത്തിച്ചത്.

2014 ജനുവരിയിലാണ് സുഗന്ധി മാധ്യമം ആഴ്ചപ്പതിപ്പില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്. ഈ കാലത്തിനു നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്‍റെ ചരിത്രത്തില്‍ വളരെ പ്രാധാന്യമുണ്ട് എന്ന് ഇപ്പോള്‍ നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാം. ഫാസിസത്തിന്‍റെ വരവ് അതിഗംഭീരമായ ആഘോഷങ്ങളോടെ ആരംഭിച്ച നാളുകളായിരുന്നു അത്. അതിനെ കുറിച്ചുള്ള തുറന്ന സംവാദം തന്നെയാണ് സുഗന്ധിയിലൂടെ ലക്ഷ്യമാക്കിയത.്

To generate a discourse (ഒരു സംവാദതലം ഒരുക്കുക) എന്ന് എഴുത്തിനെ കുറിച്ച് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാളാണ് ഞാന്‍. എഴുത്ത് എന്നാല്‍ ഉത്തരം നിര്‍മ്മിക്കലല്ല സംവാദത്തിന്‍റെ ഭൂമിക സൃഷ്ടിക്കലാണ്. എഴുത്തുകാരന്‍ എല്ലാത്തിനും ഉത്തരം നല്‍കാന്‍ കഴിയുന്ന അപ്രമാദിത്വമുള്ള ആളൊന്നുമല്ല. അത്തരം ഉത്തരങ്ങള്‍ പ്രസക്തമല്ലാത്ത ഒരു കാലത്താണ് നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്നത്. ഞാനൊക്കെ അറുപതുകളില്‍ ജനിച്ച് എഴുപതുകളില്‍ വിദ്യാഭ്യാസം നിര്‍വ്വഹിച്ച് എമ്പതുകളില്‍ തൊഴിലുകളില്‍ പ്രവേശിച്ച ഒരാളാണ്. എഴുപത് എഴുപതുകളില്‍ ഞങ്ങളില്‍ ചില ഉത്തരങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു അത് കൃത്യമായിരുന്നുവെന്നും ശരി ആയിരുന്നുവെന്നും ഞങ്ങള്‍ വിശ്വസിച്ചു. എന്നാല്‍ 2000 ല്‍ എത്തുമ്പോഴേക്കും അവ അത്ര കൃത്യമല്ലെന്നും അത്ര ലളിതമല്ല കാര്യങ്ങളെന്നും നമ്മള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു.

സുഗന്ധിയില്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ആവര്‍ത്തിച്ചു വരുന്ന ഒരു വാക്യമാണ് ‘അത്ര ലളിതമല്ല കാര്യങ്ങള്‍’ എന്നത്. ശ്രീലങ്കയിലായിരുന്നാലും ലോകത്ത് എവിടെ തന്നെയായിരുന്നാലും വളരെ വ്യാപകമായി വര്‍ദ്ധിച്ചു വരുന്ന വയലന്‍സിന്‍റെയും ആര്‍ത്തിയുടെയും ഒക്കെ കാര്യ കാരണങ്ങളെ കണ്ടെത്താനും അതിനൊരു പ്രതിവിധി നിര്‍ദേശിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരാളല്ല എഴുത്തുകാരന്‍. എന്നാലും ഇതാണ് സോഷ്യല്‍, കള്‍ച്ചറല്‍, പൊളിറ്റിക്കല്‍ റിയാലിറ്റി എന്ന് സമൂഹത്തിന്‍റെ മുന്നിലേക്ക് വെക്കുകയാണ് എഴുത്തുകാരന്‍. വായനക്കാരന്‍ കൂടി ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഒരു സംവാദ തലം അതിലൂടെ രൂപപ്പെടുന്നു. ഓരോ വാക്കും വായനക്കാരനുമായി സംവദിച്ച് യോജിക്കാവുന്നതോ വിയോജിക്കാവുന്നതോ ആയ പുതിയ ഒരു തലം രൂപപ്പെടുന്നു. അങ്ങിനെ ഉണ്ടായിത്തീരുന്ന ബഹുസ്വരതയില്‍ നിന്നും പലതും ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വരുന്നു. അത്രയേ നമുക്ക് സാധ്യമാകൂ.

ഈ നോവലിനെക്കുറിച്ചു നടക്കുന്ന പല ചര്‍ച്ചകളിലും താങ്കള്‍ പറഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ട് ഞാനൊരു ചരിത്രകാരനല്ലെന്ന്. എന്നാല്‍ ചരിത്ര വസ്തുതകളെ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചാണ് നോവല്‍ വളരുന്നതും. ഇതില്‍ നിന്നും ഭരണ കൂടത്തിന്‍റെ വ്യാജ ചരിത്ര നിര്‍മ്മിതികളോടുള്ള കലഹമായി താങ്കളുടെ നോവലിനെ നോക്കിക്കാണാമോ? അതല്ലെങ്കില്‍ ഭാവനയിലൂടെ ചരിത്രത്തിന്‍റെ ദിശ തിരിച്ചു താങ്കള്‍ എന്താണു പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത്?

ഞാന്‍ ഒരു ചരിത്രകാരനല്ല എന്ന് ചില ചര്‍ച്ചകളുടെ ഭാഗമായി സാന്ദര്‍ഭികമായി പറഞ്ഞതാണ്. ചരിത്ര പഠനവിദ്യാര്‍ഥികള്‍, ചരിത്രം ആധികാരികമായി അറിയണം എന്നാഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ എന്നിവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതിനുള്ള ഒരു ഉപാധിയായിട്ട് എന്‍റെ കൃതികള്‍ സ്വീകരിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന അര്‍ത്ഥത്തിലാണ് അത് എടുക്കേണ്ടത്. കാരണം ഞാന്‍ അക്കാദമിക് ആയി അതിന്‍റെ ഗൗരവത്തോടെ, അതിന്‍റെ methodology (പദ്ധതി ശാസ്ത്രം) ഉപയോഗിച്ച് ചരിത്രത്തെ സമീപിക്കുകയും ഒരു ചരിത്രകാരന്‍ എന്ന നിലയ്ക്ക് എന്‍റെ സര്‍ഗ്ഗാത്മകതയെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകുകയും ചെയ്യുന്ന ആളല്ല. ആ കാര്യത്തിലാണെങ്കില്‍ അതില്‍ competent  ആയ (പ്രാപ്തി) ഒരു പാടു പേരുണ്ട്. എം ജി എസ്, റൊമീലാ ഥാപ്പര്‍, രാജന്‍ ഗുരുക്കള്‍ എന്നിവരെ പോലുള്ളവര്‍. അവര്‍ ചരിത്രം എന്ന ജ്ഞാന മേഖലയിലെ വിദഗ്ദരാണ്.

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നോവലില്‍ കഥ എന്നത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ്, ബാക്കി  എല്ലാ ഡയമന്‍ഷനിലും പൊളിറ്റിക്കലായിട്ടും ഫിലോസഫിക്കലായിട്ടും എല്ലാ മാനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോഴും അതില്‍ കഥയുടെ ഒരു തലം ഉണ്ട്. കഥ പറയാനായി പല സാധ്യതകളും ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. നോവലിസ്റ്റിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ചരിത്രം കഥ പറയാനുള്ള ഒരു സാധ്യതയാണ്. കാരണം ചരിത്രം എന്നു പറഞ്ഞ് നമ്മള്‍ പവിത്രമായി കണക്കാക്കുന്ന പലതും പലപ്പോഴും വളരെ ചെറിയ ഒരു വിഭാഗത്തിന്‍റെ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച്, ഭരണാധികാരികളുടെ  ഹിതം അനുസരിച്ച് തയ്യാറാക്കപ്പെടുന്നതും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നതുമാണ്. അതില്‍ യഥാര്‍ത്ഥ ചരിത്രത്തിലെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം ആളുകളും പുറന്തള്ളപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ ഒരു microscopic minority യുടെ (സൂക്ഷ്മതല ന്യൂനപക്ഷം) മാത്രമാണ് ചരിത്രമായി ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നത്. ഭാവിയില്‍  ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രം അമ്പതോ നൂറോ കൊല്ലം കഴിഞ്ഞു രേഖപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ ഞാനോ നിങ്ങളോ അതില്‍ ഉണ്ടാകില്ല. നമ്മളൊക്കെ നിര്‍ദാക്ഷിണ്യം പുറത്താക്കപ്പെടുന്ന ഈ ചരിത്രം പിന്നെ ആരുടേതാണ്? അങ്ങിനെയുള്ള ഈ accepted history യെ (അംഗീകൃത ചരിത്രം) നാം അത്ര പവിത്രതയോടെ  പറയേണ്ടതില്ല എന്ന ഒരു argument (വാദഗതി) ആണു ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു വെക്കുന്നത്.

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വരുന്നത് ചരിത്രം നമുക്ക് കഥ പറയാനുള്ള ഒരു സാദ്ധ്യതയാണെന്നാണ്. അതിനെ ചരിത്രത്തിന്‍റെ ഭാഗമായി എടുക്കരുത്. ഉദാഹരണത്തിന് നമ്മുടെ ഇന്ത്യന്‍ mythology (പൗരാണിക ശാസ്ത്രം) എടുത്ത് അത് നമ്മുടെ ചരിത്രമാണെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ എന്തൊരു അബദ്ധമായിരിക്കും? നമ്മുടെ ഇതിഹാസങ്ങള്‍ നമ്മുടെ ചരിത്രമാണെന്നു വരുമ്പോള്‍ അതെന്തൊരു ദുരന്തമാണ്?

എഴുത്തുകാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ എന്‍റെ അനുഭവം വെച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍, ഭാവന കൊണ്ട് സൃഷ്ടിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ യഥാര്‍ത്ഥ്യമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗം ഉണ്ടായി വരിക എന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. ഇട്ടിക്കോര എന്ന ഒരാള്‍ കുന്ദംകുളത്ത് ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന കുറേ വായനക്കാരുണ്ട്. എന്നാല്‍ അതില്‍ യാതൊരു സത്യവുമില്ല. അതു പോലെ കാളിദാസന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കാലത്ത് എങ്ങിനെയാണ് തന്‍റെ കഥാപാത്രങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാവുക എന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. കാളിദാസന്‍ എന്ന എഴുത്തുകാരന്‍റെ ക്രിയേറ്റിവിറ്റിയുടെ എറ്റവും ഉദാത്തമായ ഒരു തലമാണ് അദ്ധേഹത്തിന്‍റെ കൃതികളില്‍ നമ്മള്‍ കാണുന്നത്. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ മറ്റു പുരാണ ഇതിഹാസങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളവും ഇതാണ്  യാഥാര്‍ത്ഥ്യം.  ഏറ്റവും ഉദാത്തമായ കലയെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമെന്നു ധരിച്ച് ചരിത്രപരമായ മാനം നല്‍കുന്ന രീതിയിലുള്ള political manipulation  (രാഷ്ട്രീയ കൗശലത്തിലൂടെയുള്ള ചരിത്രത്തിന്‍റെ അപനിര്‍മിതി) ആണ് ഇന്നു നടക്കുന്നത.് അത്തരം സമീപനങ്ങളോട് ഞാന്‍ എതിരാണ്. ഫിക്ഷനെ ഫിക്ഷന്‍ ആയി തന്നെ കാണുക.

കഥ പറയാനായി ചരിത്രത്തെയും മിത്തുകളെയും പുരാണങ്ങളെയും ഒക്കെ കൂട്ടുപിടിക്കാവുന്നതാണ്. അതിലൂടെ നമ്മള്‍ പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് ചരിത്രത്തില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കിയവരെ കുറിച്ചാണ്. ഉദാഹരണമായി ശ്രീലങ്കയില്‍ 80,000 മുതല്‍ 90,000 വരെ മുസ്ലിംകളെ എല്‍ ടി ടി ഇ യുടെ കാലത്ത് 150 രൂപയും രണ്ടു ജോഡി വസ്ത്രവും മാത്രം കൊണ്ടുപോകœ

Leave a comment